miércoles 27 de enero de 2010

eu.

Ben, por donde empezar...Que é isto e porque o estou escribindo?...

vale, isto supoño que será un recordatorio a min mesma... para cando volte perder esta alegría e vitalidade que teño estes días e a pouca lucidez do momento e o que me gusta estar así.
Supoño que quería escribir algo especial, nun día especial... (que como todo se pospuxo).
Si, dende o 17 de xaneiro levo rumiando un texto... ideas inconexas, amorfas que quixen plasmar nun texto, neste que estou a escribir agora... dáme igual que non teña sentido.
Esta vez vou a aforrar o mundo que acostumo inventar e todas as súas alegrías... nada de cabaleiros, nin castelos, nin murallas, nin princesa... Palabras claras?.
En absoluto xD





Quen son?
Eu.
soamente podo buscar etiquetas que se aproximen a miña realidade ou dicir o que non son.
ben, comecemos, vouno intentar.
Para empezar son unha muller, si, teño os cromosomas XX e non os XY.
fisicamente son unha muller. de resto, négome a formar parte de calquera "tipo" de muller: non son unha barbie, non son un "marimacho", non son feminina nin feminista, non son nin rubia nin morena,non creo na existencia de razas polo cal direi que teño rasgos de occidental, non son delgada nin tampouco obesa, son alta, meu estilo é moi ambiguo, son demasiado bohemia, non teño nin ego nin autoestima, estou orgullosa de min, son predecibemente impredecible, teño cousas na cabeza, non son Einstein, son unha soñadora, dáme noxo o mundo actual e sobre todo a xente, encántanme os recunchos naturais e perderme nas fragas e nos sitios bonitos, según din debín nacer no século XIX cos románticos, son unha inconformista, unha excelente lectora e un desastre de cociñeira, son caótica, encántame a música, son unha escritora sen futuro e unha artista fracasada que inda non comenzou a carreira, as veces son unha mais do rabaño, son idealista, detallista, namoradiza, demasiado sensible...


E estou orgullosa de querer vivir en Nunca xamais, de loitar polas ideas, de falar nunha lingua minorizada que ninguén quere entender, de que soamente me poidan entender 2'8 millóns de persoas e de que destes non me entenda nin eu, amo a vida, é marabillosa, amo os sentimentos "malos" porque fan que estea conmigo mesma, son irascible e racional, son irracional e penso co corazón, non concupiscible, detesto os cartos, non quero fama, quero ser eu mesma, sentirme ben conmigo e formar parte dun mundo mellor, quero cambiar o mundo, loitar por min e por todos.

Busco sempre o lado bó das persoas, por moitas decepcións que leve, as veces perdo a esperanza e creo que so leva a desilusión, aprendo costante mente,gústame escribir, pintar, a fotografía e o arte en xeral, quero saber, coñecer e equivocarme, quero crear un Eu superior a min mesma.

Renacín e reconstruínme moitas veces, pero para renacer tiven que morrer primeiro. Morrín tantas veces que xa non temo á morte, que veña a por min cando guste, pero por favor que me deixe crecer como persoa, que me deixe seguir sendo unha nena.

As dubidas e as inseguridades benvidas sexan, pois moi estúpida tiña que ser para non ver que todo é imperfecto que todo cambia e que a cada segundo nada é igual.
Son ATEA, gozo do meu corpo e da miña mente sen terror a un suposto deus vingativo. As veces incluso son libre, pero a sociedade ven pronto a pórme os grilletes.

Son fodidamente humana, rio, con cousas alegres, ríome conmigo e de min mesma diante do espello, teño a capacidade de deprimirme a mínima...
coma todos teño un bo sentido do ben e do mal, do xusto e o inxusto, son parte de amnistía internacional sabendo que algúns non merecen perdón.
Non soporto ver as imaxes de guerra, de morte e de destrución na caixa tonta, sáltanme as bagoas, sinto que non estou a facer nada por cambiar iso, síntome impotente. Unha boa canción e capaz de pórme os pelos de todo o corpo de punta.

Encántame liberarme berrando diante dun escenario... Mago de oz, Avalanch, boikot, stravaganzza, Skizoo, los suaves, Siniestro Total, Mama Ladilla, Luar na Lubre, Moonspell, grave Diger, Angelus Apatrida... a miña voz é a miña ruína!
Estudante sen cartos, con ideas comunistas e de solidaridade, galeguista e incomprendida, que cre na igualdade, expediente sen manchas importantes que fala cando non debe e garda silencio cando tampouco debe. inconclusa, inacabada, agotada, ilimitada, morriñosa, viaxeira, extraña, descoñecida, Amiga, compañeira, camarada, olvidadiza, ilexible, adaptable...Namorada, titiriteira, amable, loitadora, forte e débil ao mesmo tempo, con vicios e sen virtudes...



Simplemente eu. Para quen me queira coñecer.
Son eu, un fragmento de todos os que me queren e rodean, un pedazo de terra, e unha inmensidade de nada. Po de estrelas.




... acabo de cumplir os 18 anos.





son   I  N  E  F  A  B  L  E  .

lunes 28 de diciembre de 2009





Empezaré por conocerme primero a mi antes de decidirme a conocer el universo... =)

viernes 23 de octubre de 2009

cortiña de fume

O que percebemos polos sentidos fainos creer que o mundo verdadeiramente é asi; tal como en Matrix, nunha realidade "virtual", que nos manten conectados a esperanza e aos soños. A xente parece hipnotizada, cala e traga.
un lugar onde gobernan os corruptos e non os sabios, onde o diñeiro mata e da a vida, onde din que existe a verdade absoluta e todas son verdades relativas. Onde o falso é precenteiro e facil e o real doloroso e practicamente inalcanzable.
Onde un pensamento unico instalouse, definindo o ben e o mal cos ollos vendados.
Televisión, globalización, fame, miseria, armas, monarquias, ladrons, ricos, multimillonarios, falsas pandemias, moda, sistemas educativos fracasados, desnaturalización, maquinas, canones, leis, dereitos e obrigas, cartos, cartos e mais cartos.

E se saes de ahi, converteste no que xa eras, en ninguen, toparaste con muros, espiñas e paos dados dende unha suposta democrecia (xa, claro)

Naces, pasan os primeiros anos dicindote como tes que ser, que tes que saber e que non, como tes que pensar, como tes que vivir, e finalmente cando as de morrer...

Esta claro que se queres autoalimentarte saindo desta cadea infinita, tes que deixar a tras todo o que sabes, todo o que pensas, todo o que fuches, tal como Jean Baptiste Greunualle, apartarte de todo e vivir introespectivamente.
Expremer de ti a tua verdade, o coñecemento, o saber... pero que é a verdade? Que é o saber e como distinguir o ben do mal?
Sei que vivindo en sociedade endexamais o alcanzarei.
Tamen sei que a luz do sol, no ascenso dende a caberna pode dañar as miñas retinas e non voltar ver o que o resto ven...


E asi estou, eu cos meus soños e ideais no mais fondo dun pozo, ansiando sair, mais con medo de non voltar gozar dos praceres dos mais simples e humanos, de deixalo todo atras e ascender da caberna, eu, eu soa, como sinto meus impulsos, pero...

hai tantos "peros".

domingo 30 de agosto de 2009

De que nos sirven las máscaras...

...cuando apenas llevamos ropa y el silencio me deja escucharte como nadie lo intento jamás?
si cada vez que miro tus ojos sé realmente como estas...
si cada vez que me miras sabes como estoy yo... ¿de que nos sirve intentar ocultarlo?
que ya sin muchas noches sin dormir... muchas noches abrazando el aire, cerrar los ojos deseando que aparecieras en mi cama, a mi lado.
Que son muchas caricias e infinitos besos...
que son muchas dudas y lágrimas que se resuelven con un implacable te quiero. si, es cierto... te quiero (más que a nadie, más que a nada).
Que nuestra relaciónse mide en abrazos y no en tiempo.
despues de tantas horas hablando nuestras palabras harian una escalera hasta la luna y por fin alli tendriamos que dejar de mirar al relog y disfrutar.
Simplemente los dos y mis locuras. ¿Que importa el resto?
ultimamente no es que lo parezca es que lo es... contra el mundo. ( y podemos nosotros!)
Que pase ya la tormenta, que se quemen todos los tronos donde reinan mis dudas...
que sin ti sería silencio pero parece que pongo empeño en callarme... para luego decir lo siento.
Si, soy idiota... y que? Me quieres!!
Solo te pido paciencia amor... ya sabes como soy. una substancia demasiado inestable que nunca sabras como va a reaccionar... y las condiciones actuales no favorecen lo que parece una exploxión inminente... y en cambio permaneces a mi vera. y tambien sabes que en el fondo somos los dos demasiado iguales aunque las apariencias no lo crean asi.
Gracias. Ámote.


martes 24 de marzo de 2009

historia actual con retoques de magia y fantasia.


vengo de un país en el que el verde de las montañas y el azul de ríos y el inmenso océano formaban un precioso paisaje; “Terra de Meigas” también fue llamado…
Donde los numerosos seres mágicos convivían en aparente calma con las amables gentes, poseedores de una sabiduría legada de padres a hijos y conociendo los mil y un secretos de la naturaleza y sus recursos.
Donde el sonido de gaitas panderetas y las voces de las cantareiras alegrarían la noche más triste, regada con un buen trago de augardente.
Mas el destino contra el que decidí luchar quiso alejarme de mi tierra…
Hubo un tiempo en el que fui feliz, dedicando mi vida a Gaia y a lo que más amé…
Los dioses tuvieron envidia de que una simple mortal les pudiera mirar con tanta osadía a los ojos y decidieron arrebatarme mi razón de ser. Un día desperté y estaba sola en mi cama… no recibí ninguna nota de despedida, y las gentes del lugar me hablaron de un secuestro divino… desde ese mismo momento todo cambió…
Inundada de dolor tristeza y odio vague por mi país, sin rumbo fijo, buscando la manera de poder encontrar lo que me fue arrebatado, buscando el poder necesario para vengarme de un enemigo desconocido… inmortal.
Caminé durante meses en busca de sabiduría… aprendí de los árboles, de los ríos, aprendí de las estrellas y me acuné en la luna.
Trabajé para los druidas, dancé con hadas y trasgos
Dormí entre dragones… y decidí caminar hacia el mar y preguntarles a las sirenas.
Llegando Finisterre escape de la Santa Compaña y malherida y desorientada me recogió un marinero en una playa de “A Costa da Morte” aconsejándome que me embarcara con el, asegurando saber donde podría encontrar mi piedra filosofal, toda la sabiduría que necesitaba para volver junto a lo que nunca he dejado de amar.
El me trajo a la ciudad perdida y se despidió de mí deseándome suerte y jurando haberse enamorado de mis ojos.

miércoles 18 de marzo de 2009

guerra.

Una relativa calma a mí alrededor, todo vuelve dentro de lo que cabe a una relativa paz… yo, con mi ejército me retiro, volvemos a casa, a nuestra propia guerra.
Me sorprendo al ver mi patria tan devastada y tan descuidada… mi ejercito había pasado demasiado tiempo luchando en guerras ajenas y ahora se enfrentaba a algo mucho peor que cualquier otro enemigo anterior y ajeno. Algo que se había ido forjando tras los debilitados muros de mi reino, alimentándose del dolor y de los desperdicios que batalla tras batalla fueron quedando tras mi muralla, algo que conocía bien los puntos débiles y los mas oscuros secretos de aquel reino de sentimientos y pasiones, que durante tanto tiempo habían ignorado los oscuros prefacios de los que no piensan con el corazón.
Ante tal panorama, reflexiono y me doy cuenta de que solo había un culpable ante tal barbarie, yo misma. Supe pues que no podría contar con los aliados, a los que fielmente defendí en su propio terreno, ellos siguen con sus vidas y con sus guerras, no les podré reprochar nada, pues fue un acto altruista, y no vil comercio, aunque no voy a negar que seria en un momento como este, el ideal para que alguien me diera un suspiro, un poco de aire, alguien que hiciera revolotear al fénix de mi bandera con el que tantas veces me había identificado.
Extraño la sensación de poder cambiar el mundo, extraño la sensación de jugar a ser Dios, de intentar ser perfecta, con exigencias que al fin y al cabo no dieron fruto… si no dolor.
Agotada ya toda esperanza, decido ponerme manos a la obra, luchar contra los que quieren arrebatarme mi reinado romántico y sustituirlo por la fría razón.
Aceptar los destrozos que la falta de cordura dejo en mi reino, repararlos y volver a abrirles los portones a los caballeros que traen mi felicidad.
Levantarme y luchar, contra un enemigo que actúa en las sombras, en el sueño de mi guardia y que con su gélida voz amenaza con derrumbar mi mundo.
Luchar contra viento y marea, exiliar a la tristeza y al dolor… a esos fantasmas que acechan en mi reino, en un silencio aparente.

Lo que me mantiene en pie son razones que no pondré aquí, por ser demasiado bellas para compartirlas con alguien ajeno a ellas. Lo resumiría en que lucho por algo en lo que realmente creo y por lo que estaría dispuesta a darlo todo. Por aquello que me hace feliz y por lo que prometí no rendirme.
Me siento arropada también por las mismas razones y con la corazonada de que son el mas firme aliado.

Frente a mí, en mi propio terreno, el enemigo que semeja duplicarnos en número.
El miedo es algo casi desconocido para mi ejército y para mí. Los latidos al unísono me recuerdan el sonido de tambores de guerra…
Necesitamos una buena estrategia, ser fuertes.
No conocemos lo que es la rendición.
La batalla empieza a cobrar ya un carácter inminente, siento las respiraciones entrecortadas de mi ejército…
Solo veo valor y ganas de luchar por lo que tan acérrimamente creen.
En mi corazón los más poderosos sentimientos salen al campo de batalla, amor, amistad, valor y libertad se ponen al frente de las tropas seguidos de mis ideales…
…y dos preguntas rondan mi cabeza:
“Diez golpes por un beso no compensan?”
“Y quien no da la vida por un sueño?”
Señores, señoras, esta es mi vida… y decidí dedicársela a mis sueños. Son sus caricias y sus besos los que anhelo…Solo quiero ser feliz viviendo mis sueños… lucharé contra viento y marea contra los que intenten impedir tal noble proposito.

Cierro los ojos me embriago de momentos y recuerdos felices… sonrío.
Si, la batalla va a comenzar.
Un grito al unísono y el poderío de todo un ejército de sentimientos e ideales contra los fantasmas que devastan mi reino… una batalla mente-corazón.
una batalla que durará toda una vida...

"al ataque valientes, no hay miedo en nosotros, luchad por lo que creeis, por vuestros ideales!!.. no les deis ninguna esperanza de veros caer, luchad, por vosotros, por nosotoros... por mí. por nuestra libertad, por ser yo misma, luchad!!!!"

viernes 6 de marzo de 2009

chove en santiago- federico garcia lorca

Chove en Santiago
meu doce amor
camelia branca do ar
brila entebrecida ao sol.

Chove en Santiago
na noite escura
herbas de prata e sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pola rúa
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma de cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago,lonxe do sol
agoa da mañan anterga
trema no meu corazón.